Ostoja Wierzejska

Położenie geograficzne i opis obszaru

Ostoja ta obejmuje na południu zachodnie przedłużenie Pasma Masłowskiego  z Górą Wierzejską 375 m n.p.m. W budowie geologicznej dominują tu piaskowce i poprzecinanye uskokami mułowce z wkładkami iłów i zlepieńców dewonu dolnego. Północna część obszaru należy do  zachodniej część Wzgórz Tumlinskich, które na tym terenie budują głównie  piaskowce i mułowce kambryjskie. Są tu również wychodnie piaskowców triasowych w rejonie góry Sosnowicy - 414 m n.pm. Fragment doliny rzeki Sufraganczyk i jej dopływu wypełniają  gównie holoceńskie mułki, piaski i żwiry rzeczne. Można tam również spotkać plejstoceńskie piaski i żwiry wodlolodowcowe i rzeczne.
Jest to obszar leśny, występuje tu głównie las jodłowo-bukowy z domieszką świerka, dębów, graba.

Powierzchnia

752,95 ha.

Wartość przyrodnicza i znaczenie

Obszar jest ostoją dla lasów bukowo-jodłowych, z rzadkimi zespołem wyżynnego jodłowego boru mieszanego Abietetum polonicum, uważany za zbiorowisko endemiczne Polski, występujące jedynie w Górach Świętokrzyskich i na Roztoczu. Poza tym znajduje się tu dobrze zachowana kwaśna buczyna Luzulo pilosae-Fagetum. Tutejsze zbiorowiska leśne mają charakter puszczański i stanowią miejsce bytowania wielu ciekawych i interesujących owadów, np. zgniotka cynobrowego Cucujus haematodes.

Instytucja lub osoba zbierająca informacje

Bartosz Piwowarski
Mariusz Gwardjan, Marek Bidas, Łukasz Misiuna - Towarzystwo Badań i Ochrony Przyrody w Kielcach